Droga Łuku

Jako jedna ze współczesnych sztuk walki, tradycyjne łucznictwo japońskie przetrwało w niemal niezmienionej formie od czasów wojen domowych w Japonii w XV i XVI wieku. Pierwsze wzmianki o stosowaniu asymetrycznych łuków na wyspach japońskich dotyczą okresu Yayoi, który trwał mniej więcej od 300 r. p.n.e do 300 r. n.e.

Formowane przez lata techniki łucznicze wielu szkół i odłamów zostały połączone i na nowo skodyfikowane w latach 50. XX wieku. Wtedy też, nakładem Japońskiej Federacji Kyūdō (ANKF), ukazał się pierwszy i jak dotąd podstawowy podręcznik z którego korzystamy — Kyūdō Kyōhon.

Nadrzędnym celem współczesnego Kyūdō jest realizacja założenia Shin – Zen – Bi (Prawda – Dobro – Piękno), co należy rozumieć jako powstawanie piękna wraz z oddawaniem prawidłowego (prawdziwego) strzału przez łucznika przepełnionego dobrym nastawieniem do siebie, otoczenia i celu.

Podjęcie trudu zmierzania do powyższego celu to właśnie dō (droga), zaś kyū to łuk — nasz przewodnik i partner.